dr Wojciech Krawczyński

    CV:
  • 1990 — magister geologii o specjalności geochemia i mineralogia (Uniwersytet Śląski)


  • 1999 — doktor Nauk o Ziemi w zakresie geologii (Uniwersytet Śląski)
 
 
wojtekk@us.edu.pl

Adresy:

            tel. 32--3689-349,
            fax. 32--291-58-65; Stanowisko i pełnione funkcje: Zainteresowania naukowe:

Ważniejsze publikacje i prace archiwalne:

Streszczenia:

Krawczyński Wojciech, 2001: Givetian Gastropoda from the Elbingerode Reef Complex (Harz Mountains, Germany). Abhandlungen und Berichte für Naturkunde, 24: 39–67.
   W Muzeum Przyrodniczym w Magdeburgu przechowywana jest bogata kolekcja ślimaków żyweckich z jednego stanowiska kompleksu rafowego Elbingerode. Fauna składa się przynajmniej z 9 taksonów – jednego nowego Murchisonia elbingerodensis sp. nov. oraz 8 dobrze znanych z żywetu Reńskich Gór Łupkowych (rodzaje Buechelia, Euryzone, Devonoconica, Paffrathopsis, Hessonia, Turridina, Macrochilina, Murchisonia). Wyróżniono 6 morfotypów (w tym jeden nowy – pseudovicariana) w obrębie dominującego i skrajnie zróżnicowanego gatunku Murchisonia bilineata (Dechen, 1832). Ślimaki te występują głównie w masywnych wackestonach facji lagunowej (lokalnie całkowicie zwietrzałych wskutek skrasowienia) razem z amfiporami, małżami, ramienionogami i małżoraczkami. Ten bliźniaczy zespół do fauny z Jurkowic-Bud (Góry Świętokrzyskie) prawdopodobnie żył w przyrafowych środowiskach niskoenergetycznych związanych z żywecką platformą stringocefalową.

Krawczyński Wojciech, 1999: Ślimaki z żywetu i franu południowej Polski a globalne kryzysy biotyczne. Przegląd Geologiczny, 47(4): 379–383.
    Dokonano próby powiązania zdarzeń globalnych w żywecie i franie polskiej części południowego szelfu Laurussii (Góry Świętokrzyskie i okolice Dębnika) ze zmianami składu faun ślimaków – grupy do tej pory nie analizowanej w tym aspekcie. Stwierdzono radykane zubożenie faun w późnym żywecie związane ze zdarzeniem Taghanic i Manticoceras, oraz dwa mniejsze zaniki gatunków, spowodowane pulsami transgresywnymi IIc i IId (sensu Johnson i in., 1985). Wpływ zdarzenia dolnego poziomu Kallwasser pozostaje nierozpoznany. Wydaje się, że przyczynił się on do zaniku gatunków ślimaków związanych z frańskimi ekosystemami rafowymi.

Krawczyński Wojciech, Filipiak Paweł i Gwoździewicz Michał, 1997: Zespół skamieniałości z karbońskich sferosyderytów (westfal A) NE części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego. Przegląd Geologiczny, 45(12): 1271–1274.
    Na jednej z hałd w Sosnowcu (NE część Górnośląskiego Zagłębia Węglowego) znaleziono zespół dobrze zachowanych skamieniałości roślinnych i zwierzęcych. Zespół zawiera mieczogony (Bellinurus lunatus i Euproops rotundatus), owady (nimfa paleodiktyopterida Rochdalia parkeri i skrzydło owada z rzędu Protorthoptera), fragmenty pancerzy wielkoraków, szyszki zarodnikowe widłaków (Lepidostrobus sp.) oraz odciski pni widłaków Lepidodendron i skrzypów Calamites. Największą wartość, z powodu dużej rzadkości występowania w tym regionie, mają stawonogi a szczególnie lądowe owady.
    Zespół utworzył się w słabo przewietrzanych wodach brakicznych. Podobne stanowiska znane są z innych zagłębi europejskich oraz północnoamerykańskich.

Filipiak Paweł i Krawczyński Wojciech, 1996: Westphalian xiphosurans (Chelicerata) from the Upper Silesia Coal Basin of Sosnowiec, Poland. Acta Palaeontologica Polonica, 41(4): 413–425.
    W polskiej części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego, na hałdach kopalni Węgla Kamiennego "Porąbka–Klimontów" w Sosnowcu, w konkrecjach sferosyderytowych warstw orzeskich (westfal B) [wg najnowszych danych – westfal A (warstwy załęskie); patrz Krawczyński i in., 1997)] znaleziono dwa gatunki mieczogonów: Bellinurus lunatus (Martin, 1809) i Euproops rotundatus (Prestwich, 1840). Oprócz mieczogonów w sferosyderytach występują szczątki roślin (Calamites sp., Sigillaria sp. oraz Lepidostrobus sp.) i nimfy owadów z grupy Palaeodictyoptera. Ponieważ ostatnie morskie ingresje na obszarze Górnośląskiego Zagłębia Węglowego datowane są na namur A, można wnioskować, że rozpatrywany zespół skamieniałości związany był ze środowiskiem słodkowodnym. Prawie kompletnie zachowane odciski pancerzy mieczogonów wskazują na spokojne środowisko sedymentacji w źle przewietrzanym basenie.

Krawczyński Wojciech, 1995: Native copper in agates from Rudno near Krzeszowice. Mineralogia Polonica, 26(1): 27–31.
    Stwierdzono występowanie miedzi rodzimej w agatach z Rudna koło Krzeszowic. Jest to rzadki minerał w tych sekrecjach. Skład chemiczny (mała zawartość domieszek innych pierwiastków) świadczy o jej krystalizacji w niskich temperaturach hydrotermalnych (20–50°C). Ułożenie mineralizacji miedziowej w stosunku do innych minerałów paragenezy agatowej świadczy o jej wtórnym pochodzeniu. Wyznaczono parametry środowiska powstawania miedzi (przy założeniu, że tworzyła się ona w strefie utleniania) na Eh=0,0–0,15 i pH=5,3–7,6. Źródłem tego pierwiastka mogła być zarówno skała otaczająca, jak i roztwory hydrotermalne przepływające w strefie uskokowej NE granicy zapadliska Nieporaz–Brodła.


Wykonał W. Krawczyński (2009)