dr hab. Paweł Filipiak
dr hab. Paweł Filipiak
     CV:
  • 1990: magister geologii o specjalności stratygraficznej (Uniwersytet Śląski)


  • 1994—1995: staż na Uniwersytecie w Liege, Belgia


  • 1998: doktor Nauk o Ziemi w zakresie geologii (Uniwersytet Śląski)


  • 2011: doktor habilitowany (Uniwersytet Śląski)






  • filipiak@us.edu.pl


Adresy:
Praca: Uniwersytet Śląski, Wydział Nauk o Ziemi, Katedra Paleontologii i Stratygrafii, ul. Będzińska 60, 41-200 Sosnowiec;
tel. 32--3689-346 lub 32--291-83-81 w.346,
fax. 32--291-58-65


Stanowisko i pełnione funkcje: Zainteresowania naukowe: Ważniejsze publikacje i prace archiwalne:


Streszczenia:

Filipiak Paweł, 2000: Nowe dane palinologiczne na temat turneju wyższego z synkliny borkowskiej w Górach Świętokrzyskich (Jabłonna IG1). Przegląd Geologiczny, 48(12): 1156–1159.
    Analiza palinologiczna trzynastu próbek z otworu wiertniczego Jabłonna IG wykazała, że tylko dwie z nich pochodzące z warstw zarębiańskich, są pozytywne. Wiek tych próbek określono na późny turnej (zony mikroflorystyczne PC i CM). Pozostałe składniki kerogenu to liczne prazynofity (Leiosphaeridium i Tasmanites), pojedyncze akritarchy, tkanki roślin wyższych oraz substancja amorficzna.

Filipiak Paweł, 1999: Zapis zmian w zespołach mikroplanktonu w osadach górnego dewonu i dolnego karbonu Gór Świętokrzyskich. Przegląd Geologiczny, 47(4): 387–390.
    Badania mikroflorystyczne próbek pochodzących z Gór Ś'więtokrzyskich, z granic franu z famenem (f–f), dewonu z karbonem (d–k) i późnego wizenu wskazują na brak istotnych zmian ilościowych i jakościowych mikroplanktonu na granicy f–f i d–k oraz w górnym wizenie. Prawdopodobne wymieranie mikroplanktonu mialo miejsce we wczesnym wizenie.

Filipiak Paweł, 1997: The Devonian-Carboniferous boundary in the Kowala trench (Holy Cross Mts., Poland), based on miospores. Proceedings of the XIII International Congress on the Carboniferous and Permian. Prace Państwowego Instytutu Geologicznego, 157: 235–243.
    Cztery mikroflorystyczne zony zostały wyznaczone podczas badań palinologicznych przeprowadzonych na próbkach z pogranicza dewonu i karbonu. Trzy z nich (LV, LE, LN) należą do najwyższego dewonu, jedna (VI) do najniższego karbonu. Zmiany w zespołach miospor pozwalają na orientacyjne wyznaczenie granicy dewonu i karbonu pomiędzy próbkami 164 i 181c.

Krawczyński Wojciech, Filipiak Paweł i Gwoździewicz Michał, 1997: Zespół skamieniałości z karbońskich sferosyderytów (westfal A) NE części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego. Przegląd Geologiczny, 45(12): 1271–1274.
    Na jednej z hałd w Sosnowcu (NE część Górnośląskiego Zagłębia Węglowego) znaleziono zespół dobrze zachowanych skamieniałości roślinnych i zwierzęcych. Zespół zawiera mieczogony (Bellinurus lunatus i Euproops rotundatus), owady (nimfa paleodiktyopterida Rochdalia parkeri i skrzydło owada z rzędu Protorthoptera), fragmenty pancerzy wielkoraków, szyszki zarodnikowe widłaków (Lepidostrobus sp.) oraz odciski pni widłaków Lepidodendron i skrzypów Calamites. Największą wartość, z powodu dużej rzadkości występowania w tym regionie, mają stawonogi a szczególnie lądowe owady.
    Zespół utworzył się w słabo przewietrzanych wodach brakicznych. Podobne stanowiska znane są z innych zagłębi europejskich oraz północnoamerykańskich.

Filipiak Paweł i Krawczyński Wojciech, 1996: Westphalian xiphosurans (Chelicerata) from the Upper Silesia Coal Basin of Sosnowiec, Poland. Acta Palaeontologica Polonica, 41(4): 413–425.
    W polskiej części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego, na hałdach kopalni Węgla Kamiennego "Porąbka-Klimontów" w Sosnowcu, w konkrecjach sferosyderytowych warstw orzeskich (westfal B) [wg najnowszych danych – westfal A (warstwy załęskie); patrz Krawczyński i in., 1997)] znaleziono dwa gatunki mieczogonów: Bellinurus lunatus (Martin, 1809) i Euproops rotundatus (Prestwich, 1840). Oprócz mieczogonów w sferosyderytach występują szczątki roślin (Calamites sp., Sigillaria sp. oraz Lepidostrobus sp.) i nimfy owadów z grupy Palaeodictyoptera. Ponieważ ostatnie morskie ingresje na obszarze Górnośląskiego Zagłębia Węglowego datowane są na namur A, można wnioskować, że rozpatrywany zespół skamieniałości związany był ze środowiskiem słodkowodnym. Prawie kompletnie zachowane odciski pancerzy mieczogonów wskazują na spokojne środowisko sedymentacji w źle przewietrzanym basenie.


Wykonał W. Krawczyński (2009)