Profesor dr hab. Grzegorz Racki


     CV:
  • 1976 — magister (Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego);

  • 1984 — doktor (Instytut Paleozoologii PAN, Warszawa);

  • 1994 — doktor habilitowany (Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa).

  • 2000 — profesor (nominacja 4 lipca 2000r.)

  •  
Google Scholar Profil

ResearchGate Profil
   
 
racki@us.edu.pl

Adresy:             tel. 32--291-83-81 lub 32--3689-229;
            fax. 32--291-58-65. Stanowisko i pełnione funkcje: Zainteresowania naukowe:
Ważniejsze publikacje:

Streszczenia:

Racki Grzegorz i Narkiewicz Marek, 2000: Tektoniczne a eustatyczne uwarunkowania rozwoju sedymentacji dewonu świętokrzyskiego. Przegląd Geologiczny, 48(1): 65–76;
    Udokumentowane przejawy tektoniki synsedymentacyjnej w dewonie świętokrzyskim w większości przypadków dowodzą ograniczonej skali deformacji, prowadzących do modyfikacji zapisu osadowego w skali lokalnej. W przeciwieństwie do tego zdarzenia interpretowane jako eustatyczne (w tym backstepping w poszczególnych etapach rozwoju platformy węglanowej) mają szerszy zapis regionalny. Analiza subsydencji potwierdza różnicę między rozwojem regionu łysogórskiego i kieleckiego, ale oba regiony mają bardzo zbliżony scenariusz rozwoju subsydencji “pokaledońskiej", różniąc się głównie rozmiarami pogrążania w dewonie. To ostatnie zjawisko można przypisać odmiennej budowie skorupowej bloków litosfery oddzielonych rozłamem świętokrzyskim i, w związku z tym, odmiennej ich reakcji na regionalny rozkład naprężeń (ogólnie zapewne ekstensyjnych).
    Ranga zdarzeń geotektonicznych w dewonie świętokrzyskim jest wciąż trudna do sprecyzowania, ale wydaje się drugoplanowa. Nie ma świadectw “bretońskiej" inwersji tektonicznej w końcu dewonu i uprzednio eksponowana rola tej "fazy" może w zasadzie ograniczać się do pulsu późnofrańskiej subsydencji tektonicznej i ruchów blokowych, modyfikujących lokalnie zapis fluktuacji eustatycznych w szeroko rozumianym interwale przejściowym franu i famenu. Związki tego ożywienia tektonicznego na obszarze świętokrzyskim z późnodewońską przebudową platformy wschodnioeuropejskiej (inicjacją ryftu prypecko-donieckiego) i rozwojem rowu lubelskiego są prawdopodobne, ale ich korelacja wymaga dalszego postępu w badaniach stratygraficznych na obu tych obszarach.

Racki Grzegorz, 1999: Kontrowersje wokół przyczyn wielkich katastrof ekologicznych w historii Ziemi: podsumowanie debaty. Przegląd Geologiczny, v.47(4): 343–348.
    Trwająca blisko 20 lat (od odkrycia anomalii irydowej) polemika nad przyczynami wielkich katastrof ekologicznych w historii Ziemi między zwolennikami koncepcji upadku gigantycznego bolidu i kataklizmu wulkanicznego doprowadziła do istotnych modyfikacji pierwotnych paradygmatów. Do najbardziej istotnych należą modele kryzysów biotycznych ("kroczących" wymierań) wskutek wielokrotnej i (lub) skośnej kolizji z obiektem pozaziemskim, zwłaszcza kometą, jak też koncepcje nawiązujące do dalekosiężnych skutków ekosystemowych erupcji (super)pióropusza płaszcza czy wielkoskalowego ryftingu. Najbardziej perspektywiczne są scenariusze wymierań odwołujące się albo wyłącznie do ziemskich procesów, zwłaszcza oceanograficznych i klimatycznych (np. intensywnie propagowany model transgresji/anoksji), z coraz lepiej rozumianą rolą zjawisk wulkaniczno-hydrotermalnych, albo koncepcje "mieszane" – z mniejszym lub większym udziałem katastrof kosmicznych. Ta ostatnia hipoteza jest szczególnie przydatna dla wyjaśnienia wymierania z końca kredy, gdy doszło do nałożenia się skutków obu rodzajów kataklizmów o zasięgu globalnym. Dalsze kompleksowe badania o coraz bardziej interdyscyplinarnym charakterze, nawiązujące do zdarzeń kredowych i kenozoicznych jako swoistych reperów, są konieczne dla zrozumienia wielu zagadek historii biosfery, szczególnie w paleozoiku.

Wykonał W. Krawczyński (2009)